Proč si tak vtipný, krásný a pohodový člověk? Jo aha, ty si z Holešovic!

Ciężko się prowadzi bloga. Najpierw trzeba wymyślić nazwę, potem tytuły postów.

Z pisaniem nie jest tak najgorzej, chociaż sporym problemem jest upchanie wszystkiego, co fajne do jednej zgrabnej notki, która ma ręce i nogi. Kto kiedykolwiek słyszał jak cokolwiek opowiadam, może sobie wyobrazić, że jest to dla mnie pewien wysiłek :)

Jeśli chodzi o nazwę, to początkowo przychodziły mi do głowy pomysły typu: hahahaniejestemwskawinie.pl albo półrokubezbusa.pl, ale poza ich średnią użytecznością, są mało zrozumiałe dla osób nieznających skawińskich realiów. Pražské zlomky wpadły mi do głowy zupełnie przypadkiem i mam nadzieje, że slawiści łaskawym okiem spojrzą na ten nonszalancki ukłon w stronę s-c-s-u :)

Tytuł posta zaczerpnęłam z nazwy strony na facebooku, którą wygrzebała Olga Młodsza. Pasuje jak ulał, bowiem planowałam porozwodzić się dzisiaj nad niezliczonymi urokami naszej dzielni.

Update: jednak nie, nie będę pisać o Holeszowicach, mieszkających w nich świnkach wietnamskich i szerokiej ofercie punktów usługowych. Cały początek notki wyskrobałam ze dwa dni temu, zapomniałam o nim i koncepcja przepadła. Nie chcę mi się wymyślać nowego tytułu i zaczynać od nowa, więc będzie tu oraz bez ładu i składu.

Właściwie pisać też mi się nie chce. Ale tyle fajnego się zdarzyło, po coś tego bloga mam i aż 5 zarejestrowanych czytelników :)

Dostałam pracę, byłam na fińskim, w DM biegała mała dziewczynka z paczką prezerwatyw w rączce i krzyczała: maaaami, kup mi! Napisałyśmy też test sprawdzający znajomość języka i tadaaaam - jesteśmy w najwyższej grupie!

A wczoraj szczodrze oblewałyśmy naszą przeprowadzkę do Pragi w miłym czesko-polskim gronie!
Zamiast słów, będą zdjęcia!
Ok, okazało się, że dodawanie zdjęć też mnie trochę przerasta. Pierwsze wyskoczyło u góry, nie wiem czemu. Zatem zanim przeczytacie ten bełkot, możecie popodziwiać Kiisu (po estońsku kociątko) oraz Leoše. Kiisu jest biały i generalnie ma wszystko w nosie, Leoš lubi lasery i trzy razy pod rząd zasikał nam łazienkowy chodniczek.


W pierwszym rzucie relacja z muzeum figur woskowych. Było to dość zabawne doświadczenie, zwłaszcza, gdy próbowałyśmy wymyślić jaka koncepcja przyświecała autorom ekspozycji. Na pewno nie można im odmówić patriotyzmu - między Mickiem Jaggerem a Elvisem Presleyem umieszczono bowiem Anetę Langerovą, a Karel Gott i Helena Vondráčková zasłaniali Luisa Armstronga.

A to nam ugotowała siostra Clavel :)


Fascynujące widowisko. Z browarem smakuje lepiej!

Fandíš? Fandím!


Niedziela w przyrodzie. Divoká Šárka.
Trza być in na pikniku!

A teraz konkurs: znajdź Karasia na zdjęciu z imprezy!


Miłe w organizowaniu parapetówek we własnym pokoju jest to, że można zejść spokojnie na własnym łóżku!
W Czechach panują jednak nieco inne zwyczaje niż w Polsce, nie nakłada się śpiącemu miski po czipsach na głowę, robi się mu pamiątkową dziarę:
można wyrazić sympatię do klubu sportowego, życzenie do śpiącego w obcym języku albo zasmarować mu pachę we wzorki:)

ewentualnie pożyczyć kolorowych snów w języku bratanków od szabli i szklanki.

Naprawdę, nikt mnie wcześniej nie popisał przez sen :)