miało być o weekendach

Bardzo chciałam napisać zajmującą notkę, o tym jak wspaniale i aktywnie spędzamy tu weekendy, ale znów się nie uda. Właściwie przez cały tydzień tworzę sobie w myślach listę rzeczy do zrobienia, miejsc do pójścia i zagadnień z czeskiego/fińskiego do nauczenia się, po czym przesypiam pół soboty, a przez resztę czasu snuję się w piżamie z jednym albo drugim kotem na rękach, o ile się nie wyrywa. W niedzielę prokrastynacja wchodzi na jeszcze wyższy level, przynosząc ze sobą gigantyczne wyrzuty sumienia i chęć dania po mordzie samej sobie. W tym tygodniu odnotowałyśmy jednak pewien postęp. Udało nam się odsprzątać mieszkanie, podjąć gościa obiadem i nawet wyjść na miasto na tańce, które ostatecznie przemieniły się w burzliwą debatę nad butelką wyjątkowo dobrego wina.

Niedziela natomiast przebiegała utartym trybem do momentu, w którym zdecydowałyśmy się iść jednak do fitness klubu, aby zaznać relaksu na zajęciach z pilatesu. Właściwie nie było się po czym relaksować, bowiem czynności niedzielne ograniczają nam się do naciskania guzika czajnika, głaskania kotów i przerzucania stron w internecie. Ale karnet to karnet, wywaliło się raz pieniądze, trzeba korzystać ile wlezie. A pilates, z którym zapoznałyśmy się bliżej w minioną środę, idealnie wpasowywał się w klimat leniwej niedzieli. Ot, wdechy, wydechy i machanie nogą do fletniowej muzyki. Na miejscu okazało się, że pomyliłyśmy pilates z zajęciami o nazwie "posilování s prvky kalanetiky", więc zamiast czilować , spędziłyśmy godzinę na szaleńczych podskokach, każda z pięciokilowym kijaszkiem w rękach. Na dodatek bez butów (bo na pilates nie trzeba..). W poniedziałek nie byłam w stanie zejść po schodach, zawiązać butów ani nasypać kotom jedzenia do misek. Na plus można zapisać fakt, że przestałam się też garbić, bo nawet ta czynność uruchamiała ból.

Ach, znów nie dokończyłam notki, minęło parę dni, kwas w mięśniach zdążył się zneutralizować (czy co też się z nim dzieje).

W ogólę obiecałam sobie, że przestanę wrzucać tu wpisy na temat klubu fitness i mojej ekscytacji związanej z odkryciem, że fajnie jest uprawiać sport. Ale nie da się, no nie da!

A teraz wyobraźcie sobie sześćdziesięcioletnią kobietę o włosach ufarbowanych na platynowy blond, ściętych na krótko i postawionych do pionu. Pani ta ma dwie gigantyczne dziary na ramionach (jedna przedstawia tygrysa, drugiej nie zdążyłam obczaić), a usta maluje szminką w odcieniu, który w bazie kolorów czcionek worda nazywa się fuksja. Poza tym w uszach dyndają jej ogromne złote koła, jej tipsy są dłuższe niż włosy (co na to przepisy BHP?), a całości dopełnia biały dres. A teraz spróbujcie sobie wyobrazić, że Pani ta zmusza was do założenia na nogi pomarańczowej gumki, zrobienia w niej stu kickbacków i tańczenia salsy na stepie, a każdą pomyłkę czy wypadnięcie z układu kwituje groźnym podniesieniem wydepilowanej brwi. Tak właśnie wygląda nauczycielka stepu, którą miałam przyjemność poznać we wtorek. Naprawdę starałam się zapamiętać następujące po sobie kroki, ale skończyło się jak zwykle. Czyli na bieganiu dookoła stepu, ignorowaniu brwi trenerki i rzucaniu pełnych podziwu spojrzeń dla innych uczestniczek zajęć (średnia wieku cca 55 lat), które robiły układ za układem z lekkością baletnic, chichrały się jak opętane i najwyraźniej chodziły do szkoły z instruktorką. A to wszystko przy dźwiękach Teenage dream Katy Perry.

Mimo porażki na polu koordynacji ruchowej, wyszłam z tych zajęć strasznie pozytywnie nakręcona, zwłaszcza po wierszyku końcowym traktującym o leniuchach i ich brzuchach, który na poczekaniu wymyśliła Pani Trenerka.

W środę natomiast udałam się na pilates pilates (sprawdzony) i jak się okazało na miejscu, ćwiczenia prowadziła Pani z noga w gipsie!

Bardzo chciałabym przestać się już tak jarać tym miejscem, tymi ludźmi (a zwłaszcza pięćdziesięciolatkami, które fruwają po sali i śpiewają razem z Shakirą) oraz tym, że i sport może być przyjemny. Momentami czuję się jakbym odkryła koło. Zwłaszcza, że mój ostatni kontakt z aktywnością fizyczną stanowił ujotowski wuef, czyli jechanie daleko tylko po to, żeby przez godzinę bawić się w powódź, a potem siedzieć na ławce i patrzeć jak reszta gra w kosza (co było lepsze niż sama gra w kosza oczywiście).