Z niusów - moje wysportowane mięśnie obchodzą dzisiaj miesięcznicę istnienia! Właśnie wróciłam z fitka, gdzie uaktualniłam karnet i zmasakrowałam paru wyimaginowanych wrogów na tae-bo! Dzisiaj naparzałam przede wszystkim w jakąś niecną siłę, która opętała czarnego kota i nakazuje mu sikać na moje jedyne jesienne buty i na moją jedyną torebkę (nie liczę tej z kotkami, do kupna której siłą zmusiła mnie Pani Wietnamka i która przestała mi się podobać jak tylko opuściłam mury hali targowej). Druga natura Leoše jest tym bardziej dziwna, że naprawdę dogadzam temu kotu, kiziam, miziam, macham przed nim sznurkiem, a jak idę do sklepu, to do koszyka zawsze zapląta mi się saszetka albo dwie Whiskasa. A sika tylko na moje. Jest to bardzo uciążliwe (zwłaszcza, gdy musisz wyprać szmaciane buty z CCC, których podeszwa trzymałaby się pewnie lepiej na kleju biurowym w tubce) i czyni ze mnie tramwajową atrakcję dla podróżujących psów. Dziś na przykład na butach uwiesiła mi się roczna brązowa suczka Alba i tak długo delektowała się ich zapachem, że zdążyłam przeczytać wszystko, co miała napisane na numerku i jeszcze uciąć sobie pogawędkę z jej właścicielem.
Poza tym, rozwijam umiejętności kulinarne. Albo raczej nabywam je. Przestałam się już panicznie bać, że gaz z kuchenki buchnie mi w twarz i spali zapuszczane trzy lata włosy, w związku z czym nie muszę już nikogo prosić o włączenie palników. Opanowałam też miksowaną zupę warzywną z cukinii, papryki i pomidorów, która jest jadalna, ale średnio praktyczna w kontekście późniejszej konieczności zmycia garów. Za pierwszym razem ubrudziłam trzy patelnie i garnek. Za drugim tylko dwie, więc idzie ku lepszemu.
A w weekend po raz pierwszy w życiu odwiedziłam Morawę, gdzie w towarzystwie trzech innych bohemistek miałam zwiedzać Brno i obchodzić święto świętego Marcina. Plany oczywiście zweryfikowało życie, a przede wszystkim temperatura powietrza, smak lokalnego piwa i urok brnieńskich knajp. Ze zwiedzania: kilka razy obeszliśmy rynek i udało nam się wejść na Petrov, ze świętowania: poprosiłam Panią o balonik z helem, na który potem zazdrośnie łypały lokalne děcka. Miasto przeurocze, ludzie rozmowni i dociekliwi, panie portierki obowiązkowe :) Bardzo mile wspominam dwóch panów w autobusie, którzy przez cztery przystanki pytali czy mówimy po czesku, ale czy my naprawdę mówimy po czesku, ale naprawdę naprawdę? Drugiego dnia do wycieczki dołączyli Polka i Czech mieszkający w Bratysławie oraz Słowak mieszkający w Brnie. Miłe panslawistyczne grono przesiedziało całą sobotę w brnieńskim Mamucie, gdzie każdy stolik ma własne kraniki do nalewania piwa, a jego spożycie skrupulatnie rejestrowane jest w postaci rankingu, który wyświetla się na wielkich monitorach, nawet w łazience. Bardzo zmyślne :) Długo byliśmy drudzy!
Drugi brnieński knajpiany wynalazek, o którym chciałabym wspomnieć, to sláma. Jakiś mądry człowiek z Modré Růže wziął ze trzy kromki chleba, trochę wegety, trochę czosnku, oleju oraz parę wiórków kapusty i połączył ze sobą, tworząc najlepszą przekąskę do piwa jaką świat widział. Paski chleba w kształcie frytek, słone, tłuste, ryjące podniebienie, pyszne!! Dziękuję miłej hostitelce i pozostałym účastníkům zájezdu. I tym akcentem kończę, ponieważ przede mną jeszcze zadanie domowe z fińskiego. Ćwiczymy dodawanie końcówek do mebli i kolorów, pisząc zdanie: Czarny kotek skoczył z czarnej sofy na fioletowy dywan, a potem z fioletowego dywanu na zielony fotel... Niekończąca się historia. Jutro zapytam się Sanny, który z 14 przypadków powinnam użyć w zdaniu: czarny kotek nasikał mi na torebkę.
