Morawa!

Jejda! Zapuściłam blogaska! Ostatni post opublikowałam przed dwoma tygodniami, zatem najwyższa pora na aktualizację weekendową. A działo się, oj działo.

Z niusów - moje wysportowane mięśnie obchodzą dzisiaj miesięcznicę istnienia! Właśnie wróciłam z fitka, gdzie uaktualniłam karnet i zmasakrowałam paru wyimaginowanych wrogów na tae-bo! Dzisiaj naparzałam przede wszystkim w jakąś niecną siłę, która opętała czarnego kota i nakazuje mu sikać na moje jedyne jesienne buty i na moją jedyną torebkę (nie liczę tej z kotkami, do kupna której siłą zmusiła mnie Pani Wietnamka i która przestała mi się podobać jak tylko opuściłam mury hali targowej). Druga natura Leoše jest tym bardziej dziwna, że naprawdę dogadzam temu kotu, kiziam, miziam, macham przed nim sznurkiem, a jak idę do sklepu, to do koszyka zawsze zapląta mi się saszetka albo dwie Whiskasa. A sika tylko na moje. Jest to bardzo uciążliwe (zwłaszcza, gdy musisz wyprać szmaciane buty z CCC, których podeszwa trzymałaby się pewnie lepiej na kleju biurowym w tubce) i czyni ze mnie tramwajową atrakcję dla podróżujących psów. Dziś na przykład na butach uwiesiła mi się roczna brązowa suczka Alba i tak długo delektowała się ich zapachem, że zdążyłam przeczytać wszystko, co miała napisane na numerku i jeszcze uciąć sobie pogawędkę z jej właścicielem.

Poza tym, rozwijam umiejętności kulinarne. Albo raczej nabywam je. Przestałam się już panicznie bać, że gaz z kuchenki buchnie mi w twarz i spali zapuszczane trzy lata włosy, w związku z czym nie muszę już nikogo prosić o włączenie palników. Opanowałam też miksowaną zupę warzywną z cukinii, papryki i pomidorów, która jest jadalna, ale średnio praktyczna w kontekście późniejszej konieczności zmycia garów. Za pierwszym razem ubrudziłam trzy patelnie i garnek. Za drugim tylko dwie, więc idzie ku lepszemu.

A w weekend po raz pierwszy w życiu odwiedziłam Morawę, gdzie w towarzystwie trzech innych bohemistek miałam zwiedzać Brno i obchodzić święto świętego Marcina. Plany oczywiście zweryfikowało życie, a przede wszystkim temperatura powietrza, smak lokalnego piwa i urok brnieńskich knajp. Ze zwiedzania: kilka razy obeszliśmy rynek i udało nam się wejść na Petrov, ze świętowania: poprosiłam Panią o balonik z helem, na który potem zazdrośnie łypały lokalne děcka. Miasto przeurocze, ludzie rozmowni i dociekliwi, panie portierki obowiązkowe :) Bardzo mile wspominam dwóch panów w autobusie, którzy przez cztery przystanki pytali czy mówimy po czesku, ale czy my naprawdę mówimy po czesku, ale naprawdę naprawdę? Drugiego dnia do wycieczki dołączyli Polka i Czech mieszkający w Bratysławie oraz Słowak mieszkający w Brnie. Miłe panslawistyczne grono przesiedziało całą sobotę w brnieńskim Mamucie, gdzie każdy stolik ma własne kraniki do nalewania piwa, a jego spożycie skrupulatnie rejestrowane jest w postaci rankingu, który wyświetla się na wielkich monitorach, nawet w łazience. Bardzo zmyślne :) Długo byliśmy drudzy!

Drugi brnieński knajpiany wynalazek, o którym chciałabym wspomnieć, to sláma. Jakiś mądry człowiek z Modré Růže wziął ze trzy kromki chleba, trochę wegety, trochę czosnku, oleju oraz parę wiórków kapusty i połączył ze sobą, tworząc najlepszą przekąskę do piwa jaką świat widział. Paski chleba w kształcie frytek, słone, tłuste, ryjące podniebienie, pyszne!! Dziękuję miłej hostitelce i pozostałym účastníkům zájezdu. I tym akcentem kończę, ponieważ przede mną jeszcze zadanie domowe z fińskiego. Ćwiczymy dodawanie końcówek do mebli i kolorów, pisząc zdanie: Czarny kotek skoczył z czarnej sofy na fioletowy dywan, a potem z fioletowego dywanu na zielony fotel... Niekończąca się historia. Jutro zapytam się Sanny, który z 14 przypadków powinnam użyć w zdaniu: czarny kotek nasikał mi na torebkę.

miało być o weekendach

Bardzo chciałam napisać zajmującą notkę, o tym jak wspaniale i aktywnie spędzamy tu weekendy, ale znów się nie uda. Właściwie przez cały tydzień tworzę sobie w myślach listę rzeczy do zrobienia, miejsc do pójścia i zagadnień z czeskiego/fińskiego do nauczenia się, po czym przesypiam pół soboty, a przez resztę czasu snuję się w piżamie z jednym albo drugim kotem na rękach, o ile się nie wyrywa. W niedzielę prokrastynacja wchodzi na jeszcze wyższy level, przynosząc ze sobą gigantyczne wyrzuty sumienia i chęć dania po mordzie samej sobie. W tym tygodniu odnotowałyśmy jednak pewien postęp. Udało nam się odsprzątać mieszkanie, podjąć gościa obiadem i nawet wyjść na miasto na tańce, które ostatecznie przemieniły się w burzliwą debatę nad butelką wyjątkowo dobrego wina.

Niedziela natomiast przebiegała utartym trybem do momentu, w którym zdecydowałyśmy się iść jednak do fitness klubu, aby zaznać relaksu na zajęciach z pilatesu. Właściwie nie było się po czym relaksować, bowiem czynności niedzielne ograniczają nam się do naciskania guzika czajnika, głaskania kotów i przerzucania stron w internecie. Ale karnet to karnet, wywaliło się raz pieniądze, trzeba korzystać ile wlezie. A pilates, z którym zapoznałyśmy się bliżej w minioną środę, idealnie wpasowywał się w klimat leniwej niedzieli. Ot, wdechy, wydechy i machanie nogą do fletniowej muzyki. Na miejscu okazało się, że pomyliłyśmy pilates z zajęciami o nazwie "posilování s prvky kalanetiky", więc zamiast czilować , spędziłyśmy godzinę na szaleńczych podskokach, każda z pięciokilowym kijaszkiem w rękach. Na dodatek bez butów (bo na pilates nie trzeba..). W poniedziałek nie byłam w stanie zejść po schodach, zawiązać butów ani nasypać kotom jedzenia do misek. Na plus można zapisać fakt, że przestałam się też garbić, bo nawet ta czynność uruchamiała ból.

Ach, znów nie dokończyłam notki, minęło parę dni, kwas w mięśniach zdążył się zneutralizować (czy co też się z nim dzieje).

W ogólę obiecałam sobie, że przestanę wrzucać tu wpisy na temat klubu fitness i mojej ekscytacji związanej z odkryciem, że fajnie jest uprawiać sport. Ale nie da się, no nie da!

A teraz wyobraźcie sobie sześćdziesięcioletnią kobietę o włosach ufarbowanych na platynowy blond, ściętych na krótko i postawionych do pionu. Pani ta ma dwie gigantyczne dziary na ramionach (jedna przedstawia tygrysa, drugiej nie zdążyłam obczaić), a usta maluje szminką w odcieniu, który w bazie kolorów czcionek worda nazywa się fuksja. Poza tym w uszach dyndają jej ogromne złote koła, jej tipsy są dłuższe niż włosy (co na to przepisy BHP?), a całości dopełnia biały dres. A teraz spróbujcie sobie wyobrazić, że Pani ta zmusza was do założenia na nogi pomarańczowej gumki, zrobienia w niej stu kickbacków i tańczenia salsy na stepie, a każdą pomyłkę czy wypadnięcie z układu kwituje groźnym podniesieniem wydepilowanej brwi. Tak właśnie wygląda nauczycielka stepu, którą miałam przyjemność poznać we wtorek. Naprawdę starałam się zapamiętać następujące po sobie kroki, ale skończyło się jak zwykle. Czyli na bieganiu dookoła stepu, ignorowaniu brwi trenerki i rzucaniu pełnych podziwu spojrzeń dla innych uczestniczek zajęć (średnia wieku cca 55 lat), które robiły układ za układem z lekkością baletnic, chichrały się jak opętane i najwyraźniej chodziły do szkoły z instruktorką. A to wszystko przy dźwiękach Teenage dream Katy Perry.

Mimo porażki na polu koordynacji ruchowej, wyszłam z tych zajęć strasznie pozytywnie nakręcona, zwłaszcza po wierszyku końcowym traktującym o leniuchach i ich brzuchach, który na poczekaniu wymyśliła Pani Trenerka.

W środę natomiast udałam się na pilates pilates (sprawdzony) i jak się okazało na miejscu, ćwiczenia prowadziła Pani z noga w gipsie!

Bardzo chciałabym przestać się już tak jarać tym miejscem, tymi ludźmi (a zwłaszcza pięćdziesięciolatkami, które fruwają po sali i śpiewają razem z Shakirą) oraz tym, że i sport może być przyjemny. Momentami czuję się jakbym odkryła koło. Zwłaszcza, że mój ostatni kontakt z aktywnością fizyczną stanowił ujotowski wuef, czyli jechanie daleko tylko po to, żeby przez godzinę bawić się w powódź, a potem siedzieć na ławce i patrzeć jak reszta gra w kosza (co było lepsze niż sama gra w kosza oczywiście).

minä olen tšekin kissa

Gdyby ktoś z jakiejś niejasnej przyczyny zadał bohemistom z mojej grupy pytanie: jaki dzień budzi w Oldze niechęć, wszyscy bez wyjątku odpowiedzieliby, że wtorek. Cały drugi rok co wtorek utyskiwałam i zrzędziłam, marudziłam i marszczyłam nos. Wiązało się to głównie z przymusową nauką jednego ze słowiańskich języków, a raczej z przymusowym śpiewaniem "smutnych lub wesołych" piosenek, których tekstów nie byliśmy w stanie przeczytać, a co dopiero nadążyć za jednym z rzewnych bardów i dorównać mu w ekspresji. Podczas zeszłorocznej bohemistycznej wigilijki uwieczniono nawet moją nienawiść na jednym z prezentów - kalendarzu, gdzie rzemieślniczka i ofiarodawczyni oznaczyła wtorki jako znienawidzony dzień Báry (każdy w grupie ma własne czeskie imię, co przy dwóch Olgach i dwóch Olach, z czego ja także roszczę sobie pretensje do tego zdrobnienia, zdecydowanie ułatwia sprawę).

Cały ten wstęp ma podkreślić jak wielka zmiana we mnie zaszła - uwielbiam wtorki! A wszystko za sprawą kursu fińskiego i częściowo permanentki do fitness klubu.

Fińskiego uczy nas przesympatyczna kobieta, która, po skawińsku mówiąc, "kręci fazę" na zajęciach, nieprzerwanie się uśmiecha i wysyła nam tony kserówek. Robimy mnóstwo rzeczy, z czego część zawsze w formie zabawy, więc na każdej lekcji czuje się jak 19 lat temu na angielskim w przedszkolu, który uwielbiałam do tego stopnia, że przez ponad tydzień ukrywałam przed mamą chrostki z ospy, byleby tylko nie kazała mi zostać w domu.

Sam język wygląda jakby tekst napisał kot, chodząc po klawiaturze. Na pierwszy rzut oka niemożliwym jest przeczytanie dłuższych wyrazów, a że są prawie same długie słowa, to robi się problem. Potem, jak już się przyzwyczaiłam do niesamowitych ilości samogłosek, zaczęłam ogarniać. Co ciekawe (dla filologów może być, jak z resztą nie wiem), w fińskim tak jak w czeskim akcent pada na pierwszą sylabę, co w teorii powinno ułatwiać sprawę. Jeszcze bardziej ciekawe jest to, że dotąd nie nauczyłam się mówić po czesku z poprawnym akcentem bez wykrzywiania twarzy, natomiast z pozytywnych reakcji naszej opettaji wynika, że w fińskim idzie mi całkiem nieźle! Dziś uczyliśmy się zadawać pytania, a utrwaleniu nowo nabytej wiedzy służyć miała gra w karteczki. Losowaliśmy tożsamości, które odkryć miała reszta grupy. Czym został Karaś? Czeskim kotem o imieniu Miku Maukuja!

Poza tym nieprzebranych radości dostarcza mi karnet do fitness klubu, który zakupiłam dokładnie przed tygodniem. Jako świeżo upieczone posiadaczki małej białej karteczki, uprawniającej do dowolnej ilości wejść na dowolne zajęcia, udałyśmy się na step. Pragnę zaznaczyć, że wcześniej widziałam step jedynie w programie o ćwiczeniach na Polonii1, który puszczali przed Yattamanem. Brało się wtedy garnek na bigos i powtarzało ćwiczenia po trzech paniach, ubranych w seledynowe body. Zatem na pierwszy rzut oka wydawał się on bułką z masłem, bo co trudnego może być w wychodzeniu na plastikowy schodek. Okazało się, że może. Po trzydziestu minutach ćwiczeń pot zalewał mi twarz, a i tak wykonywałam może połowę tego co reszta grupy. Sporym problemem okazał się być fakt, że każdy krok ma swoją nazwę (pozdrawiam Dzidzię i jej szase mambo), więc średnio nadążałyśmy za wezwaniami instruktorki. Ale pierwsze koty za płoty. Co prawda dziś nie udało nam się dotrzeć na kolejne zajęcia, ale za tydzień na pewno nie będziemy się już tak błaźnić :) Za to w piątek, na zajęciach z tae-bo doznałyśmy prawdziwego objawienia. Tae-bo to jest to! Idea tej techniki, na tyle na ile udało nam się ją zgłębić podczas pierwszej godziny, polega na podskakiwaniu i naparzaniu pięściami do własnego odbicia w lustrze, ewentualnie w bok (można se kogoś tam wyobrazić). Niezwykle wyzwalające i dużo łatwiejsze od skomplikowanych układów na stepie, chociaż kiedy z ust pani instruktorki padało magiczne "double time" lub swojskie "tempičko", muzyka nagle robiła się osiem razy bardziej dynamiczna, a reszta grupy jakby nigdy nic zaczynała boksować i podrygiwać dwa razy szybciej, miałam parę chwil zwątpienia. Mimo to, polecam z całego serca, zakwasy wcale nie były takie duże :)

I tyle na dziś moich wynurzeń, idę ubrać się w moje trzy piżamy i spać.

Proč si tak vtipný, krásný a pohodový člověk? Jo aha, ty si z Holešovic!

Ciężko się prowadzi bloga. Najpierw trzeba wymyślić nazwę, potem tytuły postów.

Z pisaniem nie jest tak najgorzej, chociaż sporym problemem jest upchanie wszystkiego, co fajne do jednej zgrabnej notki, która ma ręce i nogi. Kto kiedykolwiek słyszał jak cokolwiek opowiadam, może sobie wyobrazić, że jest to dla mnie pewien wysiłek :)

Jeśli chodzi o nazwę, to początkowo przychodziły mi do głowy pomysły typu: hahahaniejestemwskawinie.pl albo półrokubezbusa.pl, ale poza ich średnią użytecznością, są mało zrozumiałe dla osób nieznających skawińskich realiów. Pražské zlomky wpadły mi do głowy zupełnie przypadkiem i mam nadzieje, że slawiści łaskawym okiem spojrzą na ten nonszalancki ukłon w stronę s-c-s-u :)

Tytuł posta zaczerpnęłam z nazwy strony na facebooku, którą wygrzebała Olga Młodsza. Pasuje jak ulał, bowiem planowałam porozwodzić się dzisiaj nad niezliczonymi urokami naszej dzielni.

Update: jednak nie, nie będę pisać o Holeszowicach, mieszkających w nich świnkach wietnamskich i szerokiej ofercie punktów usługowych. Cały początek notki wyskrobałam ze dwa dni temu, zapomniałam o nim i koncepcja przepadła. Nie chcę mi się wymyślać nowego tytułu i zaczynać od nowa, więc będzie tu oraz bez ładu i składu.

Właściwie pisać też mi się nie chce. Ale tyle fajnego się zdarzyło, po coś tego bloga mam i aż 5 zarejestrowanych czytelników :)

Dostałam pracę, byłam na fińskim, w DM biegała mała dziewczynka z paczką prezerwatyw w rączce i krzyczała: maaaami, kup mi! Napisałyśmy też test sprawdzający znajomość języka i tadaaaam - jesteśmy w najwyższej grupie!

A wczoraj szczodrze oblewałyśmy naszą przeprowadzkę do Pragi w miłym czesko-polskim gronie!
Zamiast słów, będą zdjęcia!
Ok, okazało się, że dodawanie zdjęć też mnie trochę przerasta. Pierwsze wyskoczyło u góry, nie wiem czemu. Zatem zanim przeczytacie ten bełkot, możecie popodziwiać Kiisu (po estońsku kociątko) oraz Leoše. Kiisu jest biały i generalnie ma wszystko w nosie, Leoš lubi lasery i trzy razy pod rząd zasikał nam łazienkowy chodniczek.


W pierwszym rzucie relacja z muzeum figur woskowych. Było to dość zabawne doświadczenie, zwłaszcza, gdy próbowałyśmy wymyślić jaka koncepcja przyświecała autorom ekspozycji. Na pewno nie można im odmówić patriotyzmu - między Mickiem Jaggerem a Elvisem Presleyem umieszczono bowiem Anetę Langerovą, a Karel Gott i Helena Vondráčková zasłaniali Luisa Armstronga.

A to nam ugotowała siostra Clavel :)


Fascynujące widowisko. Z browarem smakuje lepiej!

Fandíš? Fandím!


Niedziela w przyrodzie. Divoká Šárka.
Trza być in na pikniku!

A teraz konkurs: znajdź Karasia na zdjęciu z imprezy!


Miłe w organizowaniu parapetówek we własnym pokoju jest to, że można zejść spokojnie na własnym łóżku!
W Czechach panują jednak nieco inne zwyczaje niż w Polsce, nie nakłada się śpiącemu miski po czipsach na głowę, robi się mu pamiątkową dziarę:
można wyrazić sympatię do klubu sportowego, życzenie do śpiącego w obcym języku albo zasmarować mu pachę we wzorki:)

ewentualnie pożyczyć kolorowych snów w języku bratanków od szabli i szklanki.

Naprawdę, nikt mnie wcześniej nie popisał przez sen :)

Prawie pierwszy tydzień

Nie mam najlepszych doświadczeń z blogami. Miałam kiedyś jednego. Jako siedemnastolatka zawalałam go opisami licealnych ekscesów, przeładowywałam emotikonami, kolorami i zdjęciami. Obawiam się, że kiedyś napisałam nawet "jush" albo "cmoqq". Na szczęście przepadł w niebycie dzięki ekipie onetu, a mnie pozostaje liczyć, że czas wymazał z pamięci nielicznych czytelników jego treść, która mnie jako aspirującego filologa mogłaby trochę pogrążyć!

Zdecydowałam się założyć bloga jakieś pięć minut temu, kiedy to stałam na naszym balkonie z poranną kawą i pierwszym papierosem, a z okna sąsiadów popłynęły dźwięki "Nebe, peklo, ráj" Radůzy. Oprócz wniosku, że miło jest mieszkać koło sąsiadów z gustem (sąsiedzi z Energetyków dzielili się na tych, co słuchają Peji i kolegów, gotują obiady, podrygując przy składankach z Energy2000 albo urządzają imieniny na biesiadną nutę), pomyślałam, że pobyt tutaj składa się z takich małych miłych epizodów, które zaraz gdzieś mi umkną, bo mimo, że od matury minęło 5 lat, moja licealna przypadłość, nazwana przez drogie koleżanki ze szkolnej ławki "ups, ups zapomniałam" nadal się objawia.

A zatem opiszę tu, co miłego zdarzyło się od środy do niedzieli. Przede wszystkim starałyśmy się doprowadzić do porządku nasz pokój. Piszę "nasz", ponieważ dzielę go z koleżanką po bohemistycznym fachu - Olgą Z., którą dla porządku określa się mianem Olgi Młodszej. Całą środę wywalałyśmy pozostałości po poprzedniej lokatorce, rozkręcałyśmy meble, wyobrażając sobie najbardziej optymalne zagospodarowanie przestrzeni, której mamy mnóstwo!! Niestety okazało się, że to co przeznaczyłyśmy do wylotu na strych, wyleci tam dopiero w sobotę, więc przez te kilka dni potykałyśmy się o pojedyncze deski, zdekompletowane komody i rozmaite pudła. Po remanencie meblowym okazało się, że dysponujemy dwoma łóżkami, dwoma gigantycznymi biurkami (w zorganizowanej naprędce loterii biurkowej wygrałam to lepsze!), pojemną szafą oraz kilkoma uroczymi komódkami. Nie ma natomiast ani jednego krzesła, nie licząc dziecinnego stołeczka wys. 10 cm. Po ten brakujący element nabytku wybrałyśmy się na pchli targ, gdzie Olga Młodsza zakupiła kynologiczną perełkę, a mianowicie plakat "Dog Map of the world" datowany na 1933 r., uzyskując rabat 180 koron! Moją zdobyczą była natomiast płyta DVD z filmem "Láska nebeská" czyli "To właśnie miłość" za jedyne 15 koron! Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jak Colin Firth mówi po czesku! Braki meblowe uzupełniłyśmy częściowo w Ikei, na resztę będziemy polować w internecie. Chętnie zaopiekujemy się jakąś małą kanapką dla gości i fotelem do naszego "kącika czytelniczego".

Olga Młodsza właśnie wstała, więc jak ogarniemy pokój po wczorajszej pracy twórczej, to poproszę ją o kilka zdjęć.

Zdążyłyśmy już poznać właścicielkę mieszkania, niesamowitą starszą panią, przez którą spłakałyśmy się ze śmiechu. Wyrażając radość z naszej przeprowadzki, opowiedziała nam jak poprzednia lokatorka o 3 w nocy zaczęła grać na trąbce, a interweniującym policjantom powiedziała, że przecież gra "Eine kleine Nachtmusik" :D

Sąsiadów jeszcze nie znamy. Ale pewnie nas już trochę lubią, bo na niczym nie gramy.

O uniwersytecie nic jeszcze nie mogę powiedzieć, bo dotarłam tam dopiero w piątek, akurat gdy wszyscy wychodzili na obiad/do domu. Jutro planuję się w końcu zarejestrować i wydębić miesięczny bilet, bo dostaje apopleksji biegając po automatach, gdy Olga Młodsza wozi się już na Opencard. Potem zostanie mi tylko wybrać zajęcia przez system komputerowy (mam nadzieje, że jego obsługa w niczym nie przypomina USOSa) i będę studentką. Ach!

Aż do wczoraj pielęgnowałyśmy w sobie nasze aspołeczne skłonności, skrzętnie unikając erazmusowych rozrywek, oferowanych w ramach Orientation Week, ale Olga Młodsza zapragnęła wziąć udział w meczu piłki nożnej Victoria Žižkov vs. Bohemians Vršovice. I tak wylądowałyśmy na stadionie, nie wiedząc nawet co to za drużyny i komu kibicować. Nasze miejsca były na trybunie mieszanej, zatem nie udzielałyśmy się zbytnio, nie chcąc denerwować sąsiadów. W duchu trzymałyśmy kciuki za Viktorkę, bo nie dość, że na własnym stadionie mieli mniej kibiców niż Bohemka, to ich bramkarz był dużo ładniejszy :) Niestety nie pomogło nasze duchowe wsparcie, bo puścił gola w ostatnich 5 minutach meczu..

Ironią losu jest, że na meczu pełnym Czechów, jedynymi ludźmi, których poznałyśmy było dwóch Anglików. Matt&Matt byli niezwykle podekscytowani poznaniem Olgi&Olgi, a także aparatem fotograficznym Młodszej z nich, ale jak zaczęli gadać o tym, jak ich bawi zestaw angielsko-czeskich false friends "Pollution"/"Poluce", dałyśmy nogę, tłumacząc, że w domu czeka na nas nasza współlokatorka - exnauczycielka i przedstawiając ją prawie jak siostrę Clavel z Madeleine, która co wieczór przychodzi okryć nas kocem przed snem:)