Prawie pierwszy tydzień

Nie mam najlepszych doświadczeń z blogami. Miałam kiedyś jednego. Jako siedemnastolatka zawalałam go opisami licealnych ekscesów, przeładowywałam emotikonami, kolorami i zdjęciami. Obawiam się, że kiedyś napisałam nawet "jush" albo "cmoqq". Na szczęście przepadł w niebycie dzięki ekipie onetu, a mnie pozostaje liczyć, że czas wymazał z pamięci nielicznych czytelników jego treść, która mnie jako aspirującego filologa mogłaby trochę pogrążyć!

Zdecydowałam się założyć bloga jakieś pięć minut temu, kiedy to stałam na naszym balkonie z poranną kawą i pierwszym papierosem, a z okna sąsiadów popłynęły dźwięki "Nebe, peklo, ráj" Radůzy. Oprócz wniosku, że miło jest mieszkać koło sąsiadów z gustem (sąsiedzi z Energetyków dzielili się na tych, co słuchają Peji i kolegów, gotują obiady, podrygując przy składankach z Energy2000 albo urządzają imieniny na biesiadną nutę), pomyślałam, że pobyt tutaj składa się z takich małych miłych epizodów, które zaraz gdzieś mi umkną, bo mimo, że od matury minęło 5 lat, moja licealna przypadłość, nazwana przez drogie koleżanki ze szkolnej ławki "ups, ups zapomniałam" nadal się objawia.

A zatem opiszę tu, co miłego zdarzyło się od środy do niedzieli. Przede wszystkim starałyśmy się doprowadzić do porządku nasz pokój. Piszę "nasz", ponieważ dzielę go z koleżanką po bohemistycznym fachu - Olgą Z., którą dla porządku określa się mianem Olgi Młodszej. Całą środę wywalałyśmy pozostałości po poprzedniej lokatorce, rozkręcałyśmy meble, wyobrażając sobie najbardziej optymalne zagospodarowanie przestrzeni, której mamy mnóstwo!! Niestety okazało się, że to co przeznaczyłyśmy do wylotu na strych, wyleci tam dopiero w sobotę, więc przez te kilka dni potykałyśmy się o pojedyncze deski, zdekompletowane komody i rozmaite pudła. Po remanencie meblowym okazało się, że dysponujemy dwoma łóżkami, dwoma gigantycznymi biurkami (w zorganizowanej naprędce loterii biurkowej wygrałam to lepsze!), pojemną szafą oraz kilkoma uroczymi komódkami. Nie ma natomiast ani jednego krzesła, nie licząc dziecinnego stołeczka wys. 10 cm. Po ten brakujący element nabytku wybrałyśmy się na pchli targ, gdzie Olga Młodsza zakupiła kynologiczną perełkę, a mianowicie plakat "Dog Map of the world" datowany na 1933 r., uzyskując rabat 180 koron! Moją zdobyczą była natomiast płyta DVD z filmem "Láska nebeská" czyli "To właśnie miłość" za jedyne 15 koron! Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jak Colin Firth mówi po czesku! Braki meblowe uzupełniłyśmy częściowo w Ikei, na resztę będziemy polować w internecie. Chętnie zaopiekujemy się jakąś małą kanapką dla gości i fotelem do naszego "kącika czytelniczego".

Olga Młodsza właśnie wstała, więc jak ogarniemy pokój po wczorajszej pracy twórczej, to poproszę ją o kilka zdjęć.

Zdążyłyśmy już poznać właścicielkę mieszkania, niesamowitą starszą panią, przez którą spłakałyśmy się ze śmiechu. Wyrażając radość z naszej przeprowadzki, opowiedziała nam jak poprzednia lokatorka o 3 w nocy zaczęła grać na trąbce, a interweniującym policjantom powiedziała, że przecież gra "Eine kleine Nachtmusik" :D

Sąsiadów jeszcze nie znamy. Ale pewnie nas już trochę lubią, bo na niczym nie gramy.

O uniwersytecie nic jeszcze nie mogę powiedzieć, bo dotarłam tam dopiero w piątek, akurat gdy wszyscy wychodzili na obiad/do domu. Jutro planuję się w końcu zarejestrować i wydębić miesięczny bilet, bo dostaje apopleksji biegając po automatach, gdy Olga Młodsza wozi się już na Opencard. Potem zostanie mi tylko wybrać zajęcia przez system komputerowy (mam nadzieje, że jego obsługa w niczym nie przypomina USOSa) i będę studentką. Ach!

Aż do wczoraj pielęgnowałyśmy w sobie nasze aspołeczne skłonności, skrzętnie unikając erazmusowych rozrywek, oferowanych w ramach Orientation Week, ale Olga Młodsza zapragnęła wziąć udział w meczu piłki nożnej Victoria Žižkov vs. Bohemians Vršovice. I tak wylądowałyśmy na stadionie, nie wiedząc nawet co to za drużyny i komu kibicować. Nasze miejsca były na trybunie mieszanej, zatem nie udzielałyśmy się zbytnio, nie chcąc denerwować sąsiadów. W duchu trzymałyśmy kciuki za Viktorkę, bo nie dość, że na własnym stadionie mieli mniej kibiców niż Bohemka, to ich bramkarz był dużo ładniejszy :) Niestety nie pomogło nasze duchowe wsparcie, bo puścił gola w ostatnich 5 minutach meczu..

Ironią losu jest, że na meczu pełnym Czechów, jedynymi ludźmi, których poznałyśmy było dwóch Anglików. Matt&Matt byli niezwykle podekscytowani poznaniem Olgi&Olgi, a także aparatem fotograficznym Młodszej z nich, ale jak zaczęli gadać o tym, jak ich bawi zestaw angielsko-czeskich false friends "Pollution"/"Poluce", dałyśmy nogę, tłumacząc, że w domu czeka na nas nasza współlokatorka - exnauczycielka i przedstawiając ją prawie jak siostrę Clavel z Madeleine, która co wieczór przychodzi okryć nas kocem przed snem:)